Herkese Merhaba,
Geçtiğimiz Pazar günü yürüyüşümüzü Melen' de yaptık. Sabah buluştuğumuz saat itibariyle epey serin, yol boyunca hafif sisli, varış saatimiz itibariyle de güneşli ve ılık bir hava hakimdi atmosfere
İki araç dolusu "doğasever", ekibin toplanmasıyla yollara koyulduk. Mustafa Bey'in şoförlüğünü yaptığı araç bizi yarı yolda bırakmayı denediyse de amacına ulaşamadı. Konuyla ilgilenen arkadaşlarımız araçta bekleyen bizlere "Hı, önemli bir şey yok, sadece lastiğin dış kabuğu parçalanmış, aracın altına vuruyor, duyduğunuz kokuyu da boşverin, yola devam ediyoruz" deyince hepimizde bir gönül rahatlığı(:-S) yolumuza devam ettik. (Beyler daha teknik bir şekilde ifade etmeyi inanın ben de çok isterdim ama hanımlar siz beni anladınız
)
Yürüyüşe başlayacağımız noktada, bazılarımız öğle ziyafeti için hazırlıklarını tamamlamaya çalışırken, bazılarımız da dev asırlık çınar ağacının altında sıcak bir çay içmeden oradan ayrılmanın çınar ağacına yapılacak büyük bir haksızlık olduğunu düşünerek (bu benim tahminim) çaylarını içtiler.
Derken vakit geldi, raftingçiler rafting yapmaya, yürüyüşçülerse kendi yollarına koyuldular. Tercihini tartışmasız her zaman yeniden ve denenmeyenden yana kullanacağını düşündüğüm rehberimiz Mehmet, bize yürüyüşümüzü Melen' in daha önce her zaman yürüdükleri kıyısının karşı tarafından yapacağımızı haber verdi ve takıldık peşine. Toprak patika bir yolda yürümeye başladık. Köylerden geçtik, çiçek açmış ağaçların, fındık bahçelerinin, muhteşem bir vadi manzarasının eşliğinde ılık güneşin tadını çıkardık. Bir süre sonra patika yoldan ayrılarak, Melen' in yanı başında kendimize yeni bir yol yaratmak suretiyle yürüyüş rotamızı değiştirdik. Bu sefer de yeni rotamızda yol boyunca kurbağalar, kertenkeleler, adını bilmediğim ama yenilebildiğini ve çok lezzetli olduğunu öğrendiğim otlar eşliğinde farklı şeyler gördük, topladık. Ayrıca kıyıya yakın yürümekle raftingçilerin heyecanına da yakından şahit olma fırsatını yakaladık ve sanıyorum birçoğumuz onlara imrendik.
Yürüyüş yolunu yarıladığımızda, enerjiler yarıya inmiş, karınlar acıkmış ve nihayet ziyafet vakti gelmişti. Öncümüz Mehmet, yemek alanına doğal olarak hepimizden önce varmış, sucuklarımızı pişireceğimiz ateşimizi hazırlamıştı. Aramızda Mine adındaki tecrübesiz bir yürüyüşçüye sucukların tavada değil, çıbıkta ve ikiye bölünerek ateş üstünde soldan sağa çevrilmek suretiyle (burası püf noktası) pişirileceği anlatıldıktan sonra ben dahil herkes karnını güzelce doyurdu. Bu noktada Levent Bey ve eşine teşekkür etmeyi kendime borç biliyorum
Yolun kalan diğer yarısı boyunca geçtiğimiz köylerde bizlere ayranlar ikram edildi, sarmalar, patatesler sunuldu. Bu konukseverlik ve güleryüz, gezimizin planlamadığımız tatlı sürprizleri oldu.
Akşama doğru yürüyüşümüzün sonuna geldik. Raftingçi grupla birleştik. Böylece yaklaşık 15 km.lik bir mesafeyi yürüyerek tamamlamış olduk.
Dönüş yolunda yorgunluk morgunluk dinlemedik, gülmeye eğlenmeye devam ettik, şarkılarla türkülerle keyiflendik.
Son olarak, bu organizasyonda emeği geçen herkese teşekkür etmek istiyorum. Samimiyetiniz zaten her zaman dillerde. Nasıl yapıyorsunuz bilmiyorum ama insanın kendisini çok uzun zamandır sizlerin arasında olduğunu hissetmesini sağlıyorsunuz bir şekilde. Hakan'cım yol boyunca sohbetin, arkadaşlığın bana çok keyif verdi, çok güldüm, çok eğlendim, teşekkür ederim.
Sonraki aktivitelerde görüşmek dileğiyle herkese sevgiler,
Mine Necipoğlu
fotograflar:
http://picasaweb.google.com.tr/kedilipire/04Nisan2010TrekistMelenDuzce?authkey=Gv1sRgCJnhk_Dpk-bv1gE#
